Kontrast:
Rozmiar czcionki:
Odstępy:
  • TAB - Kolejny element
  • SHIFT + TAB - Poprzedni element
  • SHIFT + ALT + F - Wyszukiwarka
  • SHIFT + ALT + H - Strona główna
  • SHIFT + ALT + M - Zawartość strony
  • SHIFT + ALT + 1 do 3 - Wybór menu
  • ESC - Anulowanie podpowiedzi

Dębnik

Powierzchnia sołectwa:

271 ha (2,7% ogółu)

Statut sołectwa:
Uchwała Nr XXI.149.2016 z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie uchwalenia Statutu Sołectwa Dębnik

Historia sołectwa:
Brak wiadomości źródłowych o dacie powstania wsi. Przypuszczalnie powstał Dębnik w XVII - XVIII w.
W roku 1790 wieś stanowiła prywatną własność V. Ohlena.
W Dębniku znajdowała się siedziba właściciela wsi, 2 budynki gospodarcze, karczma, 5 wolnych ogrodnictw, 2 zagrodników, 11 gospodarstw. We wsi mieszkało 2 gorzelników, rybak, tkacz lnu, murarz, kowal, krawiec, 2 karczmarzy. W Dębniku znajdował się folwark i notowano 15 dymów oraz młyn wodny. Do wsi należał las. W roku 1790 spis notował 78 mieszkańców.
W roku 1844 wieś nazywała ludność Dębnig, liczyła ona 16 domów mieszkalnych, 1 folwark, 123 mieszkańców ( 22 katolików ), młyn wodny i trzech drobnych kupców. Przez wieś przepływał potok Łacha.
W roku 1867 / wieś liczyła 123 mieszkańców (23 katolików).
W roku 1895 spis ludności wykazał 15 budynków mieszkalnych, 85 mieszkańców ( 19 katolików ).
W roku 1910 we wsi mieszkało 81 osób przy wyraźnej tendencji spadkowej.

Opracowano
na podstawie "Kroniki Gminy Wilków"
  R. Majcher Wrocław, 1977r.

Galeria
Brak opisu obrazkaBrak opisu obrazka


Wieś Dębnik położona jest na obrzeżach Gminy Wilków w jej południowej stronie nad potokiem Łacha. Nazwa wsi Dębnik wywodzi się od wyrazu „dębnik” – las dębowy. Historia miejscowości jest krótka i nie wpisała się znacząco w historię gminy. Pierwsze wzmianki sięgają przełomu XVII – XVIII wieku. Jednak dokładnej daty lokacji brak.

W 1790 roku wieś stanowiła prywatną własność von Ohlena. W Dębniku była siedziba właściciela wsi tj. pałac, zabudowania dworskie, folwark i park. Ponadto znajdowały się tu: 2 budynki gospodarcze, karczma, 5 wolnych gospodarstw, 2 zagrodników, 11 gospodarstw. We wsi mieszkało 2 gorzelników, rybak, tkacz lnu, murarz, kowal, krawiec, 2 karczmarzy.

W Dębniku było 15 dymów oraz młyn wodny. Do wsi należał las. Niemiecka nazwa wsi – Damnig do 1945 r., wcześniej Dębnig w 1844 roku.

Liczba ludności

Lp. Rok Liczba mieszkańców
1 1780 78
2 1844 123
3 1867 123
4 1895 85
5 1910 81
6 1978 107
7 1988 79
8 1998 63
9 2009 51
10 2016 48

Wg stanu na koniec 2010 roku wieś liczy 16 numerów i mieszka tu 51 osób. Jest jedną z najmniejszych miejscowości Gminy Wilków.

W latach 1945-1946 przesiedliła się tu ludność głównie z pow. Tarnopol na Podolu. Kilka rodzin to byli mieszkańcy lub ich potomkowie z okolic Częstochowy i Kłobucka oraz z lubelskiego.

W pierwszym okresie krótko po wojnie Dębnik wraz z niedaleką Ligotką stanowili jedno sołectwo. Z czasem Dębnik stał się odrębnym sołectwem. Funkcje sołtysa sprawowali: Józef Stadnik, Jan Surmacz, przez ponad 40 lat Adam Szapował, a obecnie od 1994 r. Zbigniew Kurzac.

Pierwsze miesiące polskiego Dębnika tak wspominał Werner Partheil – niemiecki radca sądowy a po wojnie robotnik rolny w Ligotce i w Dębniku: „ We wsi Dębnik oddalonej od Ligotki o 2 km znajdowało się rosyjskie komando. Tam tylko nieliczni Niemcy wrócili tak, że brakowało rąk do pracy. W majątkowym domu podobnym do zamku, mieszkał komendant – starszina (sierżant) ze swoją przyjaciółką i kilkoma żołnierzami. W kuchni zatrudnione byli Rosjanki, a w stajni dziewczyny ukraińskie, z których każda opiekowała się kilkoma krowami”.

Jednakże przybyli tu i osiedlani Polacy nie zastali żadnego żywego inwentarza. Wyjechał bowiem wraz z Rosjanami. Polacy po krowy, które otrzymywali z przydziału udawali się do Dąbrowy Namysłowskiej.

 Wkrótce zgodnie z decyzją władz do Dębnika przybyli geodeci i rozpoczęli (nadział) przydział ziemi dla poszczególnych gospodarstw. Ziemia należąca do folwarku została rozparcelowana. W pałacu zamieszkały 4 rodziny, zaś w dużej sali na parterze urządzono świetlicę wiejską.

Dzieci do szkoły z klas I – IV uczęszczały do Ligotki, zaś uczniowie klas V – VII chodziły pieszo do Namysłowa.

W 1950 roku we wsi została utworzona spółdzielnia produkcyjna. Jej bazą był były folwark. Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w Dębniku przestała istnieć w 1956 roku. Należeli do niej wszyscy rolnicy, a prezesem był Kazimierz Jaźwa.Po kilku latach otwarto sklep Gminnej Spółdzielni. Mieścił się pod nr 7.

Z dniem 1 września 1961 roku oddano do użytku „Szkołę Podstawową Pomnik 1000-lecia Państwa Polskiego nr 249”. Obwód szkolny obejmował Ligotkę, Dębnik, Lubską, Wilków (do torów). Wybudowano ją w Dębniku dzięki staraniom Przewodniczącego Gminnej Rady Narodowej w Wilkowie – Piotra Klima, zam. Ligotka. Szkoła umiejscowiona została w najmniejszej wsi ale za jej lokalizacją przemawiało to, że położona była pośrodku, w  miarę równym oddaleniu od miejscowości stanowiących jej obwód szkolny. Szkoła posiada położenie wyspowe. Nosi imię Powstańców Śląskich, a 2.06.2016 r. nadano szkole sztandar oraz imię drugiego patrona – św. Anny – Babci Chrystusa.

W roku 1974 do Dębnika zaczęły uczęszczać dzieci z Młokicia a w następnym z Krasowic. Szkoła była placówką zbiorczą. Tamte dwie (Krasowice i Młokicie) były placówkami filialnymi. Organizatorem i pierwszym kierownikiem szkoły była Maria Gończowska. W latach 1968 – 1980 i 1989 – 1999 funkcję dyrektora tej placówki pełnił mgr Zbigniew Maliński, a w latach 1980 – 1989 Gminny Dyrektor Szkół i Inspektor Oświaty i Wychowania w Wilkowie. Ponadto przez 24 lata pełnił funkcję radnego Gminnej Rady Narodowej (przez jedną kadencję był jej przewodniczącym), radny Rady Gminy w tym przez jedną kadencję członek Zarządu Gminy i krótko zastępca przewodniczącego Rady Gminy, wielokrotny przewodniczący obwodowych komisji wyborczych, przewodniczący Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych od 1997 roku, autor pierwszej „Monografii Gminy Wilków w zarysie”, szeregu artykułów o tematyce historycznej w „Gminnym Informatorze”, „Kurierze Galicyjskim”, miłośnik Kresów.

Funkcje dyrektora szkoły w Dębniku pełniły: Maria Gończowska, mgr Zbigniew Maliński, mgr Halina Czerwińska, Kazimiera Krajewska, Lilia Malińska i mgr Elżbieta Rosińska. Obecnie placówka ta od 1 września 2000 roku jest Publiczną Szkołą Podstawową Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich a dyrektorem szkoły jest mgr Bożena Puszczewicz.

Do końca lat osiemdziesiątych wieś ze względu na bliskie sąsiedztwo zapasowego lotniska Armii Czerwonej w Krasowicach żyła w uśpieniu. Nie wolno było budować nowych domów i remontować starych.

W 1973 roku rozpoczęli działalność Zdzisława i Zygmunt Zubkowie. Zdzisława Zubek prowadzi gospodarstwo agroturystyczne „Nad Stawami”. Zygmunt Zubek zajął się hodowlą karpia po wykopaniu stawów. Dziś Zubkowie posiadają 30 ha lustra wody i jest to największa tego typu inwestycja w gminie. Pałac i park jest również własnością małżeństwa Zubków.  Gospodarstwo agroturystyczne „Nad Stawami” oferuje pełną gamę świadczeń. Usługi są coraz doskonalsze. W gospodarstwie jest stadnina koni: pod wierzch, do bryczki – sań. Niektóre z nich są na służewieckim Torze Wyścigów Konnych, gdzie odnosiły sukcesy. 

Cały okres pracy Zygmunta Zubka związany jest z bankowością:

Pełnił funkcję radnego Sejmiku Województwa w Opolu przez dwie kadencje a wcześniej radnego WRN – jedna kadencja, zaangażowany ceniony działacz PSL, były Prezes Koła Łowieckiego „Łoś”. Absolwent trzech wyższych uczelni (prawo i administracja oraz ekonomia).

Małżeństwo Zubków oraz ich syn Grzegorz pomagają oczekującym pomocy poprzez sponsoring (głównie szkołom, kołom seniorów, organizatorom lokalnych imprez środowiskowych).

W 1995 roku Trader zlikwidował placówkę handlową ze względu na nieopłacalność. Próbowały ją reaktywować osoby prywatne. Próby te jednak okazały się nieskuteczne. Artykuły pierwszej potrzeby mieszkańcy kupują w okolicznych miejscowościach a chleb dowożony jest z Piekarni Wilków i kupowany prosto z samochodu. W budynku po byłym sklepie mieści się siedziba Polskiego Związku Hodowców Gołębi Pocztowych – Sekcja Dębnik. Prócz szkoły wieś nie posiada żadnej instytucji użyteczności publicznej. Łączność z miejscowościami ościennymi, w tym z Ośrodkiem Zdrowia w Wilkowie  odbywa się  prywatnymi samochodami osobowymi.

Od 2010 roku mieszkańcem sołectwa jest Władysław Dziedzic z rodziną. Jest znanym producentem mebli „Dziedzic”: meble metalowe, szafy kartotekowe, aktowe, socjalne, szkolne, meble tapicerowane, krzesła: biurowe i kawiarniane oraz fotele biurowe. Meble charakteryzują się nowoczesnym wyglądem i szeroką gamą kolorystyczną skór, materiałów skóropodobnych i tkanin.Firma „Dziedzic” jest także hojnym sponsorem i udzielającą pomocy szeregu przedsięwzięciom na terenie tut. gminy i powiatu namysłowskiego. Władysław Dziedzic udziela się społecznie, był m.in. fundatorem krzyża w Dębniku, pełnił też funkcję radnego Rady Miejskiej w Namysłowie.

To, do czego doszli obaj Panowie – zarówno Dziedzic i Zubek jest zasługą Ich wytrwałości, pomysłowości, zaradności i wytężonej pracy.

W 2006 r. rozpoczęto realizację programu LEADER+. Włączyło się do niego 8 gmin: 7 z woj. dolnośląskiego i Gmina Wilków z opolskiego. Jego celem jest aktywizacja terenów rolniczych przy pomocy środków finansowych pochodzących z Unii Europejskiej. Wśród wielu zadań tego programu jest zwiedzanie okolicy z wysokości siodła konia. Szlak konny bierze  swój początek w Dębniku i prowadzi przez Lubską, Barski Dwór, okolice Wojciechowa, Pągowa przez Pszeniczną na teren województwa dolnośląskiego.

W sołectwie praktycznie nie ma ani jednego gospodarstwa rolnego. Większość ziemi należy do RSP Lubska. Inwentarz żywy to około 50 szt. drobiu. Gro mieszkańców żyje z emerytury.

Dębnik od zawsze należał do Parafii Wilków będąc jej integralną częścią.

Zbigniew Maliński
mieszkaniec Dębnika

Wersja XML